Bel mij op 06 - 533 211 31

Wat is jouw verhaal?

  • On 16 februari 2017
  • 0 Comments

IMG_7780Boekenkasten vol
Ik ben opgegroeid tussen de boeken. Mijn ouders hadden een enorme boekenkast waar ik vaak in snuffelde en boeken opdeed en bekeek. Zittend voor de boekenkast was een fijne plek. Zoveel letters, zoveel verhalen. Onder in de boekenkast stonden donkerblauwe mappen. Ik denk wel een meter breed. Daar zaten foto’s in. Heftige foto’s. De dood stond centraal. In haar meest bizarre vorm. Ik werd door die foto’s gefascineerd en ik bekeek ze vaak. Ik had een paar favoriete foto’s. Een serie van een vrouw die je op elke foto ouder zag worden. Zag aftakelen. De serie was gemaakt in een periode van 4 of 5 jaar denk ik. Het symboliseerde het proces van drugsverslaafde en prostituee. De andere was van een jonge vrouw waarvan ik het gezicht niet kon zien. Ze droeg lichte kleren en had hoge hakken aan. Een schoen lag naast haar. Haar lichaam had een vreemde vorm op de stenen gemaakt. Fascinerend vond ik het hoe een lichaam kon zijn. Kon worden, kon vervormen als je er niet goed voor zorgde.

Sprookjesleven
Mijn vader was fotograaf bij de politie in Amsterdam en fotografeerde elke dag de meest afschuwelijke taferelen. Hij nam ze mee naar huis en maakte zijn eigen schaduw archief. Gewoon toegankelijk voor kinderogen van een 9-jarige. Ik denk dat daar mijn liefde voor het leven vandaan is gekomen. Het onstuitbare geloof in dat het leven ook mooi kan zijn. Dat mensen wel lief en aardig tegen elkaar kunnen zijn. Maar dat rafelranden altijd aanwezig zouden zijn. Ik maakte een soort sprookjesleven waar ik in vluchtte en merkte dat dat niet meer werkte toen ik puber werd. De verhalen die ik mezelf vertelde klopte voor geen meter en ik ging van de sprankel kant naar de diepe dalen van mijn ziel. Ik snapte mijn lichaam niet, ze groeide, en ik had tomeloze honger naar meer en meer. Vla broodjes van de bakker. Elke dag. De koffie met mijn moeder. Elke dag. Ik was niet echt gelukkig, nee. En was jaloers op mijn hartsvriendin die dolgelukkig was met haar vriendje, en mij daarbij een beetje alleen liet. Kees was het helemaal, en ik kwam op de tweede plaats. Althans zo voelde ik het. Dat was heftig. Waarom? Waarom doen mensen zo? Gaan ze zo op in de ander zodat ze elkaar niet meer kunnen zien en ervaren? Ik was 16 jaar en ontwikkelde een eetstoornis en verstopte mezelf als ik me niet fijn voelde. Aan de buitenkant kon je echt zien dat ik mezelf iets aandeed, maar aan de binnenkant kon ik niet geloven dat ik de moeite waard was. Ik keek op naar de ander, en verwaarloosde mezelf. Systematisch. Het heeft 10 jaar van mijn leven centraal gestaan en af en toe komt het monster weer in mij naar boven. Omdat het me al die jaren ook een soort van structuur gaf, waardoor ik mijzelf kon beheersen en daarmee controle had over wat er was. Althans dat was mijn versie.

IMG_7634Vrijgeven
Nu, zoveel jaar later, kijk ik terug en voel dat ik dit stuk mag blootgeven. Omdat het ook een stuk van mij is. En omdat ik om me heen zien hoeveel vrouwen worstelen met hun lichaam, hun lichaam pijn doen met drank, drugs, heel veel sporten, eten en niet eten. Ja, het gevoel wat we voelen is soms zo ongrijpbaar dat we het niet aan willen gaan. Dat het gedimd moet worden omdat het te heftig is. Deze dingen doen we allemaal op onze eigen manier en ik denk dat het anders kan. Dat het mogelijk is om uit te spreken naar onszelf en de ander wat er werkelijk speelt en in ons leeft. Omdat dat misschien veel schaamte en schuld naar boven brengt, maar ook heel veel ruimte als het ‘ er uit’ is. Zoveel denken we te zien aan de buitenkant van anderen, maar er is zoveel wat we niet kunnen zien van de ander, als de ander het niet open durft te geven.
Ik heb gemerkt dat het uiten van dit stuk in mij me veel ruimte geeft. En ja het is ook spannend, en ja ik schaam me er ook voor. En het is een deel van mij wat ik ook ben. Ik wil me niet meer anders voordoen dan ik ben, ik wil mezelf laten zien wie ik ben, 100%. Open een eerlijk. Daar geloof ik in. daarom doe ik nu wat ik doe. Ik kijk met mijn hart en zie de ander zoals hij of zij is. Ik kan dat omdat ik zo heb geleerd me af te stemmen op de sfeer van thuis vroeger. Ik wist aan de manier waarop de deur werd geopend door mijn vader wat de sfeer was, in welk humeur hij was. Dus wat ik moest doen om het te compenseren. Om hem weer blij te maken. Althans dat wilde ik. Jarenlang heb ik bruggen gebouwd tussen mensen omdat ik weet wat er is en wat nodig is. Alleen vergat ik mijn eigen gevoel, mijzelf mee te nemen. Ook plek te geven. Ik kon mezelf mega goed onzichtbaar maken en daarmee de anderen dienen. Maar steeds vaker zeiden mensen, wie is Linde eigenlijk. Wat wil ze, wat is haar visie, waar staat ze. Dat vond ik heftig om te horen, ik wilde zo graag verbinden en de ander dienen. Maar het was wel een grote les om ook bij mezelf te ervaren wat ik nou nodig had en wat ik nou echt wilde.

Verbinden
Ik heb gemerkt dat het verbinden van mensen mij enorm gelukkig maakt. Als ik het verhaal mag vertellen waarom mensen ja tegen elkaar zeggen. Omdat ik geloof in de liefde van mensen voor elkaar en in de liefde voor onszelf. Nu neem ik mezelf mee en ervaar waar ik ben in een verhaal, wat gezegd mag worden en waar ik mezelf dienstbaar ben. Ja, geluk en liefde zijn echt mijn thema’s. Want echt geluk en liefde heeft alles in zich. Licht en donker, mooi en lelijk, draken en prinsessen. Taarten met slagroom en kersen en troebel water waar de bloemen al twee weken in staan.

IMG_7839Kleine verhalen
Met Valentijnsdag deelde ik hartjes uit aan mensen op straat in Eindhoven. Ik schreef er kleine verhalen op. Soulstories. Die ik vanuit mijn hart schreef voor de ander. De reacties waren hartverwarmend en ze leverden mij mooie ontmoetingen en verhalen op. Verhalen over het nu. Verhalen over liefde, verhalen over geluksmomenten. Deze verhalen ben ik nu aan het bundelen in een magazine omdat ik geloof dat verhalen verbinden. Dat we meer tijd mogen nemen om elkaar echt te ontmoeten. Omdat het verhaal van de ander, soms echt heel anders is dan we in ons eigen hoofd al hebben gemaakt. Voorbij het uiterlijk, voorbij de buitenkant van iemand zit het binnenkant verhaal. Daar zit de opening naar echt contact en pure liefde voor elkaar en jezelf. Ik deel de verhalen graag met je. En ben ook benieuwd naar jouw verhaal.
Deel je het met me in een ontmoeting?

Have a Be You Ti Ful day!

Linde ten Broek

www.lindetenbroek.nl

 

0 Comments